خاطرات جبهه
 
قالب وبلاگ

در انتخابات اول ریاست جمهوری برای احمد مدنی تبلیغ می‌کردم/ من رمان‌نویس نیستم

من از نوشتن کتابم هیچ قصدی نداشته‌ام. حرصی در خودم احساس می‌کنم که چیزهایی که در اطرافم اتفاق می‌افتد و آنها را می‌بینم، یادداشت کنم.

خبرگزاری فارس: در انتخابات اول ریاست جمهوری برای احمد مدنی تبلیغ می‌کردم/ من رمان‌نویس نیستم



خبرگزاری فارس؛ حسین قرایی
حمید داودآبادی امروز نام آشنایی در حوزه ادبیات دفاع مقدس قلمداد می شود، قلم زدن او در هوای خوش بوی دفاع مقدس از او چهره ای محبوب و دوست داشتنی ساخته است البته گاهی اوقات زبان سرخش و همچنین تندشT باعث رنجش برخی آدم ها شده ولی تنها چیزی که برای او بسیار مهم است رک گویی و دوری از نهان روشی است. خاطرات او از سال های ابتدای انقلاب (سال های پنجاه و هشت تا شصت)، بخشی از ناگفته هایی است که در کتاب 645 صفحه ای «چادر وحدت» روایت شده است. مصاحبه با او که بیشتر حول همین کتاب ارزشمند است را بخوانید:

- آقای داودآبادی! کتاب «چادر وحدت» شما چند روزی است که منتشر شده. لحن این کتاب خاطره است. خاطراتی که در این کتاب آورده شده تقریبا و تحقیقا ناگفته هستند. یعنی اگر بخواهم لفظ قشنگی برای خاطرات شما به کار ببرم می توانم آنها را «خاطرات و خطرات» بنامم؛ «خاطرات و خطرات» سال های 58 تا 60 که در خیلی جاهای دیگر نقل نشده است. حتی ما کتاب های تاریخی جدی در این حوزه هم زیاد پیدا نمی کنیم، یعنی ما نمی توانیم دو یا سه کتاب جدی را در این فضای تاریخی نام ببریم که به قلم یکی از فرزندان انقلاب اسلامی نگاشته شده باشد. چه شد که شما به سراغ این دو سه سال آغازین انقلاب رفتید؟ چه دغدغه ای شما را -که سابقه نوشتن در حوزه دفاع مقدس دارید - به سمت نوشتن کتاب «چادر وحدت» و خاطرات سال های پنجاه و هشت تا شصت کشاند؟

داودآبادی: جنگ برای من جوانT دغدغه اول آن زمان به شمار می آمد. سال های زیادی از جوانی ام را در جنگ بودم و بسیاری از دوستانم را در جنگ از دست دادم. در همان زمان جنگ اتفاقات و حوادثی را که برایم رخ می داد، یادداشت می کردم. بعد از جنگ تنها دغدغه ای که داشتم این بود که تمامی این یادداشت ها باید نوشته و به نسل های آینده ارائه شود، زیرا اینها خاطرات شخصی من نبودند بلکه خاطرات یک نسل بودند. وقتی در جبهه حاضر می شدم دیگر در فضایی به سر می بردم که یک ملت با آن درگیر بودند. من خاطراتی را که از جنگ یادداشت برداری کرده بودم و یا در ذهن داشتم را در چند مرحله به چاپ رساندم که در ابتدا «یاد یاران» چاپ شد و بعد از آن «یاد ایام» و «از معراج برگشتگان».

بعد از یادداشت این خاطرات، در مقاطعی احساس کردم این خاطراتی را که من می نویسم به پیش زمینه های خودش که حوادث سال های ابتدایی انقلاب بود مربوط می شود و من هم نمی توانم این خاطراتم را از آنها جدا کنم. به همین خاطر بود که تصمیم گرفتم تا این کتاب را یادداشت کنم. من در کتاب «از معراج برگشتگان» خاطرات کودکی تا پیروزی انقلاب را یادداشت کردم و همچنین خاطرات جنگ را نیز نوشته بودم و در این جا این دو سال جا می ماند. پیش خودم فکر کردم همچنان بچگی من که با حوادث انقلاب همراه بوده اهمیت دارد، این برهه زمانی نیز از اهمیت خودش برخوردار است. این چنین بود که شروع به نوشتن این خاطرات کردم. به نحوی نوشتن کتاب «از معراج برگشتگان» باعث شد که من این مسیر را تا شروع جنگ ادامه دهم.

بیشتر این اتفاقات و حوادث را یادداشت کرده بودم. در ابتدا قرار بود که در کتاب «از معراج برگشتگان» حوادث پیش از انقلاب تا آخر جنگ روایت شود. یعنی این کتاب شامل سه قسمت می شد؛ حوادث پیش از انقلاب، سال های ابتدایی انقلاب و دوران جنگ. در ابتدا حوادث پیش از انقلاب و زمان جنگ را به چاپ رساندم و به خاطر حساسیت سال های آغازین انقلاب زمان بیشتری را برای کار کردن بر روی خاطرات کتاب «چادر وحدت» قرار دادم. در واقع این کار باید برای چاپ پخته تر می شد. در خاطرات سال های ابتدایی انقلاب گروه ها و احزاب و افرادی وجود داشتند که نسل امروز باید آنها را می شناخت. شش سال بر روی این مجموعه زمان گذاشتم که حاصل آن کتاب «چادر وحدت» شد.

- شما در این کتاب به طور دقیق به بیان جزئیات می پردازید. به نحوی به پیروی از کتاب تاریخ بیهقی که در آن جزئیات حوادث به خوبی توسط بیهقی بیان شده است، شما نیز همین روش را در پرداختن به اتفاق ها ولی با لحنی عامیانه تر پیش گرفته اید. تمامی این جزئیاتی که در این کتاب به تصویر کشیده اید را در ذهن خودتان به ثبت رسانده بودید؟ یا اینکه قبلا دقیقا در فیش برداری هایتان آن جزییات را هم ثبت کرده بودید؟

داودآبادی: من همین الان با این خاطرات در حال زندگی کردن هستم. یعنی تمامی این خاطراتی را که در این کتاب بیان کردم دقیقا می توانم نقاط وقوع آنها را مشخص کنم. بعضی مواقع نیز به مکان وقوع این حوادث می روم، مثلا مرکز مجاهدین در خیابان انزلی و یا شکنجه گاه سرهنگ زیبایی و ... . تمامی این اتفاقات گویی در حال حاضر در مقابل چشمان من در حال رخ دادن هستند. خاطراتی که در کتاب «از معراج برگشتگان» نیز آورده ام دقیقا همین گونه هستند. من با این خاطرات زندگی می کنم، به همین جهت این خاطرات سال هاست که در ذهن من ثبت شده اند. اگر من بخواهم خاطرات کتاب «چادر وحدت» را برای شما تعریف کنم دقیقا مانند آنچه که در کتاب نوشته ام این خاطرات را برای شما تعریف خواهم کرد. یعنی با همان جزئیاتی که در کتاب آمده است این خاطرات را بازگو می کنم. من از بچگی یک روحیه کنجکاوی در وجودم داشتم که ماجراها و حوادث را خیلی ریز و دقیق نگاه می کردم. در واقع نگاه من به حوادث ریزبینانه و جزئی نگرانه بود. این ویژگی از کودکی به عنوان یک عادت در من نهادینه شده است.

- کتاب «چادر وحدت» در مقاطعی مانند کتاب «لحظه های انقلاب» روایت شده است. این در جای جای کتاب دیده می شود. مثلا در تظاهرات بی حجاب ها و سایر قسمت ها. گویی شما در آن مقطع دوربینی به دست داشته اید و تمامی حوادث را مستندنگاری می کرده اید. آیا از کتاب «لحظه های انقلاب» محمود گلابدره ای و شیوه نوشتاری او در نوشتن کتاب تان بهره گرفته اید؟

داودآبادی: من حدود 20 سال پیش این کتاب را مطالعه کردم. کتاب بسیار زیبا و دلنشینی بود. جدا از این کتاب، شیوه بیان من همین گونه است. سایر کتاب هایی را که من چاپ کرده ام نیز به همین شیوه نوشته ام. یعنی من صحنه هایی را که با آن مواجه می شدم را عین یک دوربین ضبط می کردم و این امر هم دست خودم نبود و به طور غیر ارادی در ذهن من با تمامی جزئیات ثبت می شد. البته من در نوشتن خاطرات اخلاق خاصی دارم، مثلا همین جلسه ای را که در خدمت شما هستم را اگر بنابر طبق آموزش های خاطره نویسی یادداشت کنم، همین امشب 20 صفحه می نویسم و اگر هفته بعد بخواهم بنویسم ده صفحه و اگر ماه بعد بنویسم یک صفحه می شود.
ولی من کاملا برعکس این دستورالعمل هستم. یعنی من شاید شش ماه دیگر جلسه امروز را در 40 صفحه و با تمام جزئیات یادداشت کنم. من احساس می کنم از خاطراتی که در ذهن دارم، هر مقدار زمان بیشتری بگذرد موجب پخته تر شدن آنها می شود. البته من یک شیوه دیگری در نوشتن دارم که گاهی اوقات در وبلاگم خاطراتی را یادداشت می کنم که کاملا عجیب و غریب هستند. احساس من از انتشار بعضی از خاطرات این است که وقت انتشار آنها را همین امروز می دانم. همچنین آنها را قبل از قرار دادن در وبلاگ یادداشت می کنم. من در گذشته یک دفتری داشتم به نام دفتر سوژه ها و تمام سوژه هایی را که می دیدم و به ذهنم می رسید را یادداشت می کردم.

- خوش قلمی شما ضریب بیشتری را به خاطراتی که در ذهنتان ثبت کرده اید می دهد. در قسمت هایی از کتاب بیان شما به گونه ای است که انگار  ما در حال تماشای مستندی هستیم که دقیقا با جزئیات تمام در حال نمایش می باشد، مانند آن قسمتی که دیدارتان با امام را توصیف می کنید و یا خیلی قسمت های دیگر کتاب. شما در این نوشته ها هیچ یک از عناصر خیال را در به کار نمی برید و فقط با آن صمیمیتی که خاص خودتان است شروع به نوشتن می کنید. راجع به این شیوه نوشتن توضیح دهید.

داودآبادی: بینید شما وقتی به سراغ کتاب «از معراج برگشتگان» که خاطرات دوران کودکی من می باشد می روید، تا به حال هیچ متنی این گونه در رابطه با انقلاب از دید یک کودک نوشته نشده است. مخاطب وقتی این کتاب را می خواند خودش با نویسنده در عالم کودکی به سر می برد. یعنی من وقتی امروز این نوشته ها را می نویسم از دید همان بچه ای است که در آن روزگار  با اتفاقاتی مثل دیدار امام و ... مواجه شده است. به همین خاطر است که مخاطب با این دست نوشته های من احساس همذات پنداری شدیدی می کند. خیلی از مخاطبین آثار من بعد از مطالعه کتاب ها بیان کردند که هنگام مطالعه، دیگر نویسنده را در این کتاب نمی دیدند بلکه خودشان نویسنده کتاب بودند و آن حوادث برای خودشان رخ می داده است.

- خاطرات و زندگی نامه مستندهای این چنینی یک بستر خوبی برای سایر قالب های هنری است. مثلا این خاطرات ظرفیت ساختن فیلم سینمایی و یا نوشتن کتاب های رمان و... را دارند.

داودآبادی: اتفاقا چند روز قبل با یکی از کارگردان های سینما دیدار داشتم و در صحبت هایی به من پیشنهاد داد که وارد فضای رمان نویسی شوم. من از قبول این کار امتناع کردم. حتی آقا نیز به من پیشنهاد داد که خاطراتم را به صورت رمان بنویسم. من به ایشان گفتم که من هنر رمان نویسی ندارم. ایشان به من گفت که تو ظرفیت این کار را داری، ولی من گفتم که واقعیت امر این است که من اصلا رمان را قبول ندارم. رمان در حقیقت تخیل است و من قصد دارم که در ابتدا خودم را از خاطرات تخلیه کنم و بعد از آن شاید سراغ رمان نویسی بروم. آقا به من گفت که حالا اگر تخلیه شده ای رمان نویسی را شروع کن. ایشان گیر داده بود که من رمان نویسی را آغاز کنم. حتی هنگامی که کتاب «یاد ایام» را به ایشان دادم بر روی آن نوشت : «امیدوارم که از این کتاب یک قصه خوب و هنرمندانه ببینم». آن کارگردان نیز شدیدا اصرار داشت که من نوشته هایم را در قالب رمان به چاپ برسانم. من به ایشان عرض کردم که اگر من این کتاب ها را به صورت رمان می نوشتم شاید دیگر امروز شما این احساسات را نسبت به کتاب نداشتید.
ما باید در ابتدا به زیبایی قالب خاطره پی ببریم و خاطره را به عنوان  یک قالب ادبی بپذیریم. یعنی ما هنوز شیرینی خاطره را حس نکرده می خواهیم به سراغ رمان برویم.
من شاید نتوانم رمان نویس شوم ولی در حال حاضر خاطره نویس شده ام. هنر خودم را نوشتن خاطره می دانم و شاید افراد دیگری این ویژگی را داشته باشند که از این خاطرات، رمان و یا حتی فیلم نامه در بیاورند. سال 1372 در حوزه هنری نزد خانم مهناز بهمن دوره داستان نویسی می گذراندیم. ایشان وقتی من را شناخت، یک روز کتاب «یاد یاران» من را سر کلاس آورد و نقاط مختلف آن را با خودکار مشخص کرده بود و می گفت که اینجای کتاب یک داستان است وآن قسمت رمان. به ایشان عرض کردم که امثال شما باید این کار را انجام دهند. من رمان نویس نیستم و کار من خاطره بود که نوشتم. امروز نیز همان فضا وجود دارد.

- در همین کتاب «چادر وحدت» صحنه هایی وجود دارد که شما با وجود سن کمتان در دل برخی از حوادث آن زمان حضور داشته اید مانند حضور در سخنرانی مسعود رجوی در دانشگاه تهران. حتی در آن صحنه کتک هم می خورید و شما را در داخل دستشویی های دانشگاه تهران می برند و زندانی می کنند! به نظر من در این قسمت هاست که  نثر داودآبادی را از سایر نویسنده ها متمایز می کند. این در دل خطر رفتن کار هر کسی نیست.

داودآبادی: من درآن روزگار خودم را یک ناظر بر حوادث نمی دیدم بلکه می خواستم بدانم که این مجاهدها چه کسانی هستند، به همین جهت به دل آنها می رفتم. من آنقدر با افراد مختلف مواجه شده بودم که به راحتی می توانستم از چهره آنها تشخیص دهم که مثلا توده ای، مجاهد، فدایی و یا متعلق به سایر احزاب هستند. از همان زمان من دوست داشتم که در میان مجاهدین حاضر شوم و حرف های آن ها را بشنوم.

- یکی دیگر از ویژگی هایی که خیلی توجه من را در کتاب جلب کرد فضای آموزشی پیش از انقلاب بود که به خوبی در کتاب شما به تصویر کشیده شده است. من کتابی را به نام «خلوت مدیر» از علی اکبر والایی می خواندم. ایشان این کتاب را در قالب رمان و در فضای یک مدرسه روایت می کنند. ولی در کتاب شما مو به مو فضای آموزشی آن زمان ترسیم شده است. شما حتی درگیری هایتان با معلم جامعه شناسی را نیز برای خوانندگان بیان کرده اید. از ترسیم این خاطرات قصد نقد آموزش و پرورش آن زمان  را داشتید و یا بیان این خاطرات دلایل دیگری داشت؟

داودآبادی: من اولا از نوشتن هیچ قسمتی از کتابم  هیچ گونه قصدی را نداشته ام. نسبت به چیزهایی که در اطرافم اتفاق می افتد و آنها را می بینم، یک حرصی را در خودم احساس می کنم که دوست دارم تمامی این اتفاقات را یادداشت کنم. یعنی این توانایی را در خودم می بینم که تمامی این حوادث را با جزئیات یادداشت کنم و اگر توانایی ساختن آنها را نیز داشتم حتما فیلم این حوادث را می ساختم. یکی از دلایل آوردن فضای مدرسه آن زمان شاید این بود که من خیلی دوست دارم فضای مدرسه آن زمان را به نسل امروز نشان دهم. اگر شما کتاب «از معراج برگشتگان» را بخوانید فضای آموزشی و مدرسه در آن جا خیلی دقیق تر بیان شده است.
مثلا آوردن اسلحه در مدارس و سایر ماجراها را دقیقا در آنجا بیان کرده ام. این فضاهایی که من از مدرسه در کتاب آورده ام حتما در سایر مدارس نیز اتفاق افتاده است و تنها در مدرسه ما رخ نداده است. من تنها مدرسه و مدیریت آن و برخورد آنها با جبهه رفتن و سایر ماجراهای مربوط به مدارس را نوشتم و به نظرم تمامی این اتفاقات در جای خودشان نشسته اند. حتی از ناظم مدرسه مان که آقای محمد زاده بود در آن کتاب تعریف کردم و گفتم با وجود اینکه ایشان فردی حزب اللهی نبود ولی انقلاب را قبول داشت و از ما حمایت می کرد.

- یک نکته ای که در این کتاب به چشم می خورد تحلیل های شما در آن سال هاست. آیا واقعا یک بچه 15 ساله در آن سال ها تا این میزان صاحب تحلیل بوده و یا اینکه شما کمی در تعریف آن خاطرات غلو کرده اید؟

داودآبادی: همه آن دوستانی که هم سن و سال من بودند و در چادر وحدت با یکدیگر بودیم همین گونه بودند. یکی از خوبی های بزرگ انقلاب این بود که بر روی حمید داودآبادی ها تاثیر بسزایی گذاشت و جوان های ما را شدیدا رشد داد. اگر شما به کتاب «از معراج برگشتگان» مراجعه کنید آنجا می بینید که نوشته ام پدرم در کودکی برای من از مصدق و فلسطینی ها و امام و ... صحبت می کرد و من نیز سریعا تحت تاثیر این حرف ها قرار می گرفتم.

- یعنی به تعبیری انقلاب به شما بینش داد. حالا سوال من این جاست که چرا این فضا ادامه پیدا نکرد. چرا بچه های دبیرستانی امروز ما همچنین اطلاعاتی را در این فضاها ندارند؟

داودآبادی: ما وقتی انقلاب کردیم خودمان وارد صحنه شدیم. برای انقلاب کتک خوردیم و کتک هم زدیم. من شب بیست و دو بهمن یک بچه چهارده ساله بودم ولی مانند یک رزمنده در میدان مبارزه حاضر بودم. دلیل این امر همین بود که ما انقلاب را برای خودمان می دانستیم. به نظرم جوان چهارده ساله امروز ما انقلاب را برای خودش نمی داند. ما خودمان را مدعیان انقلاب می دانستیم و به همین دلیل بود که برای دفاع از آن به خیابان ها می رفتیم. یکی از روزی های خداوند به من در آن زمان آشنایی با شهید بیوک میرزاپور بود. من هرموقع به بهشت زهرا (س) می روم سنگ قبر این شهید را به خاطر استادی اش می بوسم. این شهید بزرگوار واقعا اطلاعات زیادی در اختیار داشت و با راهنمایی های پیوسته ایشان بود که ما مسیر را به درستی تشخیص دادیم.
من در جایی از کتاب آورده ام که برای تبلیغات ریاست جمهوری برای سیداحمد مدنی تبلیغ می کردم. با توجیهات بیوک بود که از ایشان در ریاست جمهوری حمایت کردم. بیوک در واقع پیغمبر من بود و من خیلی او را قبول داشتم. بیوک در آن سال ها به من نصیحتی کرده بود که هنوز آن را به یاد دارم. او به من گفت که وقتی برای درگیری به سراغ فردی می روی که نشریه دارد حتما یک نسخه از نشریه اش را بردار و بخوان. بدان که با چه کسی طرف هستی و حتما اندیشه اش را بدان چیست و بعد با او مبارزه کن.

- در حالی که متاسفانه خیلی ها از روی عناد در سال های بعد شما را تندرو لقب دادند. آیا حمید داودآبادی در سن پانزده سالگی به چنین بینشی رسیده بود تا با راهنمایی های استادش بیوک میرزاپور با چشم باز پا به میدان مبارزه بگذارد؟

داودآبادی: سال 1360 کتاب «بیست و سه سال» علی دشتی را خوانده بودم و بعد از خواندن آن کلی سوال برایم پیش آمده بود. همچنین در آن سال ها کتابی به نام  «اسلام شناسی از دیدگاه فلسفه علمی» نوشته بابک دوستدار به چاپ رسیده بود که به شدت به اسلام حمله کرده بود. من به پیشنهاد بیوک این کتاب ها را مطالعه کردم. اگر آن کتاب ها را به جوان های امروز بدهیم بی دین می شوند. ما امروز استاد نداریم. ما استادی نداریم که امروز مثلا به ما بگوید که بروید و کتاب «تبیین جهان» رجوی را بخوانید. خیلی ها با خواندن این کتاب مجاهد شدند (خنده). شهید میرزاپور به من گفت این کتاب ها را مطالعه کن و بعد بیا سوالاتت را از من بپرس.

- یکی دیگر از ویژگی هایی که در این کتاب دیده می شود بخش پیوست های آن می باشد. این بخش خیلی هم قطور است و حدود دویست صفحه از کتاب را در برمی گیرد. این پیوست ها دارای چند ویژگی است. اولین ویژگی این پیوست ها این است که خیلی مبسوط است. یعنی اگر جوان امروزی آن را بخواند می تواند مثلا اعضای نهضت آزادی ویا اعضای مجاهدین خلق و سایر جریانات آن زمان را به خوبی بشناسد. دومین ویژگی آن، نوشته شدن این پیوست ها از دیدگاه یک آدم انقلابی است. دلیل شما از اضافه کردن این پیوست ها به کتاب چه بود؟

داودآبادی: یک بار من را برای سخنرانی در مدرسه ای ابتدایی دعوت کردند. وقتی در مدرسه حاضر شدم به تلاطم افتادم که چگونه برای اینها خاطراتی از جنگ را بیان کنم. مشکل اصلی اینجا بود که آنها نمی دانستند که خاکریز، کاتیوشا، خمپاره و سنگر چیست. تعریف یک خاطره ده دقیقه ای دقیقا یک ساعت به طول انجامید. زیرا وقتی صحبت از خاکریز می شد چند دقیقه طول می کشید تا خاکریز را برای آنها تعریف کنم و بعد ادامه خاطره را بگویم. آن جلسه سخنرانی درس بسیار قشنگی به من داد. در واقع آن جلسه سخنرانی باعث شد تا تمامی عبارات و اسامی را که در کتاب به کار برده بودم در قسمت پیوست ها به طور کامل توضیح دهم. مثلا در کتاب «چادر وحدت» از یک سازمانی به نام توفان نام می برم و همچنین در قسمت دیگری از کتاب یک حزبی را به نام طوفان معرفی می کنم که با  ط دسته دار نوشته می شود.
جوان های ما وقتی در کتاب با اسامی این احزاب و سازمان ها مواجه می شوند، می خواهند اندکی اطلاعات راجع به تفکرات آنها داشته باشند. وظیفه خودم دیدم که اینها را برای خوانندگان به خصوص نسل جوانتر توضیح دهم. من باید حزب رنجبران را برای جوانها توضیح می دادم، یا مثلا تفاوت آنها را با چریک های فدایی خلق بیان می کردم. یا اینکه باید بیان می کردم که تفاوت چریک های فدایی اقلیت و اکثریت در چه بود که موجب شد تا گروه اقلیت در سال 58 با نظام درگیر شوند ولی اکثریت تا سال 63 نیز در تهران به فعالیت خود ادامه دهند. به همین خاطر بود که فکر کردم ممکن است است سوالاتی برای جوان های ما پیش بیاید و نمی خواستم جواب های آن سوالات را از منابع دیگری مثل اینترنت و ویکی پدیا به دست بیاورند. همچنین خیلی سعی کردم تا آنجا که ممکن است پاسخ این سوالات را به طور بی طرفانه برای آنها بیان کنم. نکته دیگری که وجود دارد این است که حتی سعی کردم تمامی اسامی که در کتاب آورده بودم مانند اسلحه کلاشینکف، ژ3 و ... را نیز در پیوست ها توضیح دهم.

- شما با توجه به اطلاعات خودتان این پیوست ها را نوشتید، یا از سایر منابع در تکمیل آن بهره گرفتید؟

داودآبادی: صد در صد از منابع مختلفی برای کامل تر شدن آنها استفاده کردم.

- چرا اسم کتاب تان را «چادر وحدت» گذاشتید؟ اصلا چرا اسم چادر شما «چادر وحدت» شد؟

داودآبادی: ما دوستی داشتیم به نام رضا افغان که ایشان این چادر را راه انداخت و خودش نیز این اسم را برای آن انتخاب کرد. دلیل او از انتخاب این اسم را نمی دانم، ولی چادر ما به مکانی برای اجتماع بچه های حزب الله تبدیل شد.

- بعدا این چادر به مقابل لانه جاسوسی انتقال پیدا می کند؟

داودآبادی: نه، «چادروحدت» در همان مکان مقابل دانشگاه قرار داشت، ولی با شلوغ شدن لانه جاسوسی ما نیز مقابل آن یک شعبه برپا کردیم که به «چادر وحدت لانه» معروف شد.

- سالها پیش وقتی آقای محمود گلابدره ای در قید حیات بودند، در جلسه ای در منزل ایشان بودم که شما و آقای دهنمکی نیز آمدید. از ماجرای دیدارتان با آقای گلابدره ای نیز برایمان صحبت می کنید؟

داودآبادی: بعد از مطالعه کتاب ایشان خیلی علاقمند بودم تا آقای گلابدره ای را از  نزدیک ببینم. برای اولین بار او را در مراسمی در هتل لاله دیدم. در آن مراسم، آقای گلابدره ای، آقای سرهنگی، مرحوم ملاقلی پور، آقای کمره ای و جناب بهبودی بر سر یک میز نشسته بودیم. مدت ها بعد از آن دیدار، در ایام اکران فیلم اخراجی ها، یک روز برای تماشای این فیلم به سینما فلسطین رفتم. جلوی درب سینما پیرمردی را مشاهده کردم که قصد داشت برای تماشای فیلم به داخل سینما برود، ولی ماموران به او اجازه ورود نمی دادند. وقتی این صحنه را دیدم کارت خودم را به ایشان دادم تا برای تماشای فیلم به داخل سینما برود. بعد از آن ماجرا بود که ایشان در گزارشی در بانی فیلم از این کار من تجلیل کرد و اینگونه بود که رابطه ما با یکدیگر بسیار صمیمی شد.
کتاب ایشان قطعا یکی از تاثیرگذارترین نوشته ها در زمینه انقلاب اسلامی به شمار می رود. همیشه برای ایشان یک حق استادی قائل بودم. یکه نکته ای می خواهم در اینجا خدمت شما عرض کنم و آن این است که همیشه با هر کسی که ارتباط برقرار می کنید، اگر یک خصلتی در شخصیت او می یابید که در خودتان نیست و یا نسبت به ایشان کمرنگ تر است باید به بزرگی او احترام بگذارید. دوستی داشتم که بیست سالش بود ولی به خوبی به زبان عبری صحبت می کرد. همیشه برای او احترام خاصی قائل بودم. یک روز به من گفت که آقای داودآبادی برای چه شما اینقدر به من احترام می گذارید؟ گفتم: یک چیزی در تو وجود دارد که من آن را ندارم. تو یک بزرگی نسبت به من داری و زبان عبری را بلدی ولی من بلد نیستم. پس تو از من بزرگتری و من خیلی از تو پایین ترم، به همین دلیل برای تو احترام زیادی قائل هستم. من برای هر کسی که برجستگی بیشتری نسبت به من داشته باشد احترام زیادی قائل هستم.

- گاهی اوقات نگاه شما در این کتاب در بستری از طنز روایت می شود. به نظر من این طنز یک وسیله ای است تا شما به عنوان یک نویسنده به خوبی حرف هایتان را برای خوانندگان بیان کنید.

داودآبادی: در رابطه با طنزی که در آثارم دیده می شود حضرت آقا یک نکته ای را در کتاب «یاد یاران» نوشته اند. ایشان در آنجا این گونه بیان می کند: «این کتاب با روح طنزی که در همه جای آن پراکنده است از کتاب های دیگر جبهه گیراتر و جذاب تر است.» من تا به حال اصلا به این موضوع فکر نکرده بودم و چون اخلاقم طنز و شاد است بیان خاطراتم نیز این گونه از آب درآمدند. به هیچ وجه در کتاب هایم چیدمان بندی نمی کنم؛ مثلا هیچ وقت نشده که قصد داشته باشم در قسمتی از کتاب طنز را جدی تر بیان کنم. یا در قسمتی دیگر از قضایای جدی و یا تلخ استفاده کنم. من هر چیزی را که در هر جا اتفاق افتاده است را نوشته ام. همیشه یک دیکتاتوری در آثارم داشته ام که عقیده دارم خواننده باید همه کتابم را بخواند. آن طنزی که شما از وجود آن در آثار من حرف می زنید در بیان و نگاه من وجود دارد. گاهی اوقات شوت بازی ها و شاد و شنگول بازی هایی داشته ام که در برخی از خاطراتم آنها را بیان کرده ام.

- شما در مقدمه کتابتان به آقای علیرضا کمره ای ارادت خاصی نشان داده اید. از ایشان هم که نامشان آذین کننده مقدمه شما شده است نیز می گویید؟

داودآبادی: بعد از جنگ این احساس و نیاز نوشتن در من وجود داشت. من در سال 1359 یک معلم ادبیاتی به نام آقای مشایخی داشتم که الان خیلی علاقه دارم تا ایشان را یک بار دیگر ببینم. آقای مشایخی یک جذبه شدیدی سر کلاس داشت. به واقع تنها معلمی بود که هیچ کس جرات نطق کشیدن در کلاس های او را نداشت. ایشان دو خدمت بزرگ را در حق من انجام داد. اول آنکه ایشان هر وقت وارد کلاس می شد عبارت «بسم الله الرحمن الرحیم» را با یک خط زیبا بر روی تخته می نوشت. یک روز من گچ را برداشتم و با نوشتن یک خط نستعلیق ادای او را سر کلاس درمی آوردم که یکدفعه وارد کلاس شد. او آمد و دست من را گرفت و با کمک او نوشتم. همچنین به من گفت: هر موقع هر مشکلی داشتی پیش خودم بیا تا راهنمایی ات کنم. بعد از آن ماجرا دیگر پیش او نرفتم ولی حرفهای او تاثیر عجیبی روی من گذاشت.
خدمت دیگر ایشان به من این بود که وقتی انشا نوشتم، دفتر انشایم را گرفت و سایر انشاهایم را نیز خواند. او بعد از خواندن آنها به من گفت: تو نویسنده خیلی خوبی خواهی شد. از حرف او خیلی خوشحال شدم. این حرف های آقای مشایخی جرقه عظیمی را در ذهن من به وجود آورد. دیگر طبق سخنان او من باور کرده بودم که نویسنده بزرگی خواهم شد. وقتی برای اولین بار نوشته هایم را به حوزه هنری بردم، آقای بهبودی و سرهنگی در آنجا حضور داشتند. آنها به من گفتند که این کارهای شما را باید آقای کمره ای ببینند. بعد از چند روز خدمت ایشان رفتم. ایشان کارهای من را خوانده بود و از من پرسید تحصیلات شما چیست؟ گفتم که سیکل دارم. گفت کارهایت عالی است و حتما باید آثارت را چاپ کنی. من اصلا آن خاطرات را برای چاپ به آنجا نبرده بودم و فقط می خواستم بگویم که من نیز یکسری خاطرات دارم.
از آن روز به بعد بود که رابطه من با آقای کمره ای شروع شد و برای چاپ تمامی آثارم از ایشان مشورت و اجازه می گیرم. در واقع نظر ایشان برای من از اهمیت زیادی برخوردار است. همین کتاب «چادر وحدت» را ابتدا خدمت ایشان بردم و نظرات خیلی مهمی درباره کتاب دادند که برای چاپ، آنها را مدنظر قرار دادم. ایشان بعد از مطالعه کتاب گفت: «حمید! جای این کتاب شدیدا در خاطرات انقلاب خالی بود و هیچ کس تا به حال این حرف ها را که تو گفتی، نگفته بود.» اگر در سال های اوایل انقلاب شهید میرزاپور استاد من بود و من را از خیلی از حوادث و بحران ها نجات داد، امروز آقای کمره ای در عرصه نوشتن حق استادی بر گردن من دارند.

- ممنون از اینکه وقت‌تان را در اختیار ما قرار دادید!

داودآبادی: من هم از شما تشکر می‌کنم.
17/12/1393
خبرگزاری فارس


برچسب‌ها: چادر وحدت, کتاب, حمید داودآبادی, مصاحبه
[ یکشنبه هفدهم اسفند ۱۳۹۳ ] [ 13:47 ] [ حمید داودآبادی ]

نویسنده کتاب «چادر وحدت» گفت: سال های 1358 تا 1360 جزو سال های حساس کشور به شمار می رود؛ چرا که در این زمان بحران های داخلی و اتفاقاتی مانند پاوه و حمله منافقان به وقوع پیوسته است.

عکس : رونمایی کتاب چادر وحدت



 حمید داودآبادی در گفتگو با خبرنگار «سراج24» درباره کتاب «چادر وحدت» گفت: در این کتاب خاطراتم را از سال های 1358 تا 30 خرداد 1360 بیان کردم؛ البته پیش از این خاطرات دوران نوجوانی تا دفاع مقدس را در کتاب «از معراج برگشتگان» عنوان کرده بودم و حتی در همات کتاب نیز اشاره کردم که خاطراتم در سال 1358 تا 1360 تا به طور مجزا در کتابی خواهم آورد.
 وی با بیان اینکه 6 و 7 سال بر روی کتاب «چادر وحدت» وقت گذاشته ام، اظهار داشت: متاسفانه تا الان هیچ کس درباره بحران هایی که در آن زمان در جلوی دانشگاه تهران را بیان نکرده ، در حالی که در آن سال ها منافقان در تهران دست به ترور و اقدامات مسلحانه زده بودند.
 
نویسنده «از معراج برگشتگان» افزود: سال های 1358 تا 1360 جزو سال های حساس کشور به شمار می رود؛ چرا که در این زمان مسائل مربوط به بحران های داخلی و اتفاقات مانند پاوه و حمله منافقان انجام شده بود به همین دلیل نوشتن خاطراتم در این بازه زمانی نیاز به حساسیت بیشتری داشت.
 
داوودآبادی با بیان اینکه «چادر وحدت» تنها شامل خاطرات و دیده های خودم است، تصریح کرد: مخاطب این کتاب را اینگونه در نظر گرفتم که هیچ اطلاعی از مارکسیست ها، منافقان و ... ندارد، از این رو برای معرفی آنها نیاز به پاورقی داشتم؛ چرا که نسل جوان کشور باید آنانی را که به انقلاب اسلامی خیانت کردند بشناسد.
 
وی در همین زمینه افزود: این کتاب را برای مخاطبی نوشتم که از نظر اطلاعاتی و محتوایی درباره حوادث اول انقلاب در نقطه صفر قرار دارد و باید توضیحاتی بی طرفانه را در کتاب ارائه می دادم؛ امیدوارم که نسل جوان کشور این کتاب را بخواند.
 
نویسنده کتاب «از معراج برگشتگان» خاطر نشان کرد: هدفم از نوشتم «چادر وحدت» این نبوده که مخاطبان با خاطراتم در آن زمان آشنا شوند؛ بلکه می خواهم نسل جوان با منافقان و .... آشنا شوند.
سایت سراج 24

گزارش تصویری مراسم

http://seraj24.ir/fa/news-details/85683/


برچسب‌ها: حمید داودآبادی, کتاب, اخبار, چادر وحدت
[ شنبه شانزدهم اسفند ۱۳۹۳ ] [ 10:13 ] [ حمید داودآبادی ]

نویسنده کتاب «چادر وحدت» در مراسم رونمایی آن گفت: این کتاب را نوشتم تا شهدا گم نشوند و اگر این کتاب را نمی‌نوشتم مدیون شهدا بودم.

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، عصر امروز جمعه 15 اسفند 1393، مراسم رونمایی از کتاب «چادر وحدت» اثر جدید حمید داودآبادی در سازمان هنری رسانه‌ای اوج با حضور حبیب احمدزاده، مصطفی جمشیدی، محمدرضا امینی، محمدعلی اودینی و خانواده شهیدان کاظم‌زاده، میرزاپور و قرائی برگزار شد.

http://newsmedia.tasnimnews.com/Tasnim//Uploaded/Image/1393/12/15/139312151732191144871354.jpg



در بخشی از این مراسم محمدرضا امینی نویسنده جوان در سخنانی گفت: نقطه برجسته این کتاب آن است که قالب سیاست را شکسته است و تعلقی به حزب و جناحی خاص نداشته است و مقولات سیاسی را از نظر یک فرد عادی نگاشته است.

وی افزود: نتیجه نگارش به کسانی که به گروه‌های سیاسی متصل بوده‌اند حذف رهبر انقلاب مردم و فرهنگ از کتاب‌های تاریخی بوده است در حالی که بیشترین انرژی امام و مردم به قضیه جنگ معطوف بوده است.

محمدرضا گودینی نویسنده نیز در بخش دیگری از این نشست گفت: این کتاب در تاریخ شفاهی ما ماندگار خواهد ماند چون هیچ کدام از گروه‌های سیاسی و سربازان آن را ننوشته و هیچ آلودگی در آن وجود ندارد. نسل‌های بعدی وقتی به این کتاب رجوع می‌کنند قطعا از نکات آن استفاده‌های بسیاری خواهند برد چرا که این کتاب توسط کسانی که در عرصه سیاست پوست انداخته‌اند نوشته نشده است و هیچگاه تلاش نکرده که شخصیت و جریانی را تطهیر کرده باشد. اینکه هیچگونه شیله پیله‌ای نداشته و دچار شعارزدگی نشده است.

در بخش دیگری از این برنامه برادر شهید بیوک میرزاپور به بخشی از خاطرات آن شهید بزرگوار پرداخت.

مصطفی جمشیدی نویسنده و رمان‌نویس نیز در ادامه این نشست گفت: آقای داودآبادی در این کتاب مسامحه نکرده ودروغ نگفته است اگر مجاهدت‌های افرادی چون داودآبادی نبود قطعا ما دچار مشکلات فراوانی می‌شدیم. من در مقابل این سونامی معنویت‌زدایی هشدار می‌دهم که اگر به کارهای اینچنینی توجه نکنیم به از دست دادن معنویت‌ها دچار می‌شویم.

اکبری مدیر نشر یا زهرا(س) نیز با اشاره به این کتاب و ویژگی‌های آن گفت: یک کتاب خوب دیگر نیز از آقای داودآبادی تا 10 روز آینده منتشر خواهد شد.

حمید داودآبادی با یادی از شهدایی که در این کتاب به آن اشاره شده است، گفت: بسیاری از افراد از من سوال می‌کنند که چرا کتاب چادر وحدت را نوشته‌ام اما هیچ کس از من سوال نمی‌کند که اگر این کتاب را ننویسم چه اتفاقی می‌افتاد. هیچ کس نمی‌پرسد که اگر من این کتاب را نمی‌نوشتم چه کسی خاطرات بیوک میرزایی را ارائه می‌کرد. بیوک میرزایی همان کسی است که هر وقت من به بهشت زهرا(س) می‌روم اولین بار بر سر قبر او می‌نشینم اگر زحمت‌های این شهدا نبود من داودآبادی نینز امروز در این مسیر و اینجا نبودم. من این کتاب را نوشتم تا تاریخ دروغ نشود ودیگران آن را برای ما ننویسند. من این کتاب را نوشتم تا نهال نوپای انقلاب که نشان دهم که چه بلاهایی از سر گذرانده است من نوشته‌ام تا نسل‌های جوان بدانند که منافقین برای ضربه زدن به انقلاب چه کارهایی را کرده‌اند تا این انقلاب را زمین بزنند و امثال این شهدا سینه سپر کردند تا جلوی زمین خوردن این انقلاب را بگیرند. انقلابی که منافقین تلاش کردند تا تمام نقاط مرزی این کشور را مانند سیستان، کردستان و گلستان را با اغتشاش همراه کنند.

ماجرای بازجویی مسعود رجوی از مدافعان انقلاب در دانشگاه تهران

وی با اشاره به اینکه چادر وحدت چادری بود که من کوچکترین عضو آن بودم گفت: وقتی نسل ما این را نمی‌داند که گروهک منافقین در قلب تهران تظاهرات مسلحانه به راه می‌اندازند متوجه می‌شویم که چه بلایی می‌خواستند بر سر ما در این 35 سال پیش بیاورند. همان اتفاقی که این روزها بعد از 35 سال در سوریه رخ داده است را ما آن روزها در خیابانهای تهران شاهد بودیم. و اگر اینها را ما اشاره نکنیم که چه کسی جلوی این گروه‌ها سینه سپر کردند قطعا این مسائل فراموش خواهد شد. من هیچگاه یادم نمی‌رود که در هم بهمن‌ماه وقتی ما را در سرویس بهداشتی دانشگاه تهران بازداشت کردند و مسعود رجبی آمد و دوستان ما را بازجویی می‌کرد و بچه‌ها را سیلی می‌زد من هیچگاه آن زمان را فراموش نمی‌کنم و آن را می‌نویسم تا دیگران بدانند چطور عده‌ای بدون حق ماموریت فقط به عشق امام ایستاده‌اند. ما خودمان انقلاب کردیم و این مردم بودند که شاه را سرنگون کردند و همین مردم حاضر بودند که برای انقلاب هم کتک بخورند.

داودآبادی ادامه داد: من هر وقت به خودم مغرور می‌شوم یادی از مادر شهیدان ولی‌زاده می‌کنم که فرزندان خود را برای این انقلاب داده است ما امروز به خودمان مغرور شده‌ایم و فکر می‌کنیم که برای انقلاب بسیار کتک خورده‌ایم. اما هیچ کس نگفت بر مادری که 3 فرزند او برای این انقلاب شهید شده‌اند آمده است. این کتاب را نوشتم تا شهدا گم نشوند و اگر این کتاب را نمی‌نوشتم مدیون شهدا بودم. ما باید حقی را که شهدا بر گردن ما گذاشته‌اند را ادا می‌کردیم.

در پایان این مراسم نیز از کتاب «چادر وحدت» اثر جدید حمید داودآبادی با حضور خانواده شهدا و برخی از نویسندگان رونمایی شد.


برچسب‌ها: حمید داودآبادی, کتاب, چادر وحدت
[ جمعه پانزدهم اسفند ۱۳۹۳ ] [ 19:9 ] [ حمید داودآبادی ]

نویسنده کتاب «چادر وحدت» در مراسم رونمایی آن گفت: «چادر وحدت» را نوشتم تا شهدا گم نشوند و اگر آن را به نگارش درنمی‌آوردم، مدیون شهدا می‌ماندم.
به گزارش خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری فارس، آیین رونمایی از کتاب «چادر وحدت» اثر حمید داودآبادی با حضور حبیب احمدزاده، مصطفی جمشیدی، محمدعلی گودینی و خانواده‌های شهدا کاظم‌زاده، بیوک میرزاپور و شهید علی قرایی عصر امروز در سازمان هنری‌ ـ‌ رسانه‌ای اوج برگزار شد.

http://media.farsnews.com/media/Uploaded/Files/Images/1393/12/15/13931215181353187_PhotoL.jpg

http://media.farsnews.com/media/Uploaded/Files/Images/1393/12/15/13931215180747466_PhotoL.jpg

http://media.farsnews.com/media/Uploaded/Files/Images/1393/12/15/13931215180759368_PhotoL.jpg



* این کتاب را نوشتم تا شهدا گم نشوند
حمید داودآبادی نویسنده کتاب «چادر وحدت» در این مراسم گفت: همه در مواجه شدن با من می‌پرسند چی شد که چادر وحدت را نوشتی، و کسی نمی‌پرسد اگر چادر وحدت را نمی‌نوشتی، چه می‌شد؟ اگر این کتاب را نمی‌نوشتم، کسی نمی‌پرسید شهدای «چادر وحدت» چه کسانی بودند.
وی افزود: اگر رحمت‌های شهدا نبود، داودآبادی امروز اینجا حضور نداشت. من نوشتم تا در آینده تاریخ دروغ نشود. من نوشتم تا نشان دهم نهال نوپای انقلاب چگونه از طوفان حوادث گذشته است و نوشتم تا نسل‌های جوان بدانند که منافقین برای ضربه‌زدن به انقلاب چه کرده‌اند. «چادر وحدت» چادری بود که من کوچکترین عضو آن بودم.
نویسنده کتاب «چادر وحدت» در ادامه گفت: ‌10 بهمن 58 وقتی ما را در سرویس بهداشتی کتابخانه دانشگاه تهران گرفتند و مسعود رجوی خودش آمد و از ما بازجویی کرد و به بچه‌های انقلاب سیلی زد، کسی نبود اینها را ببیند و تمام این مسائل در چادر وحدت ذکر شده تا آیندگان بدانند 35 جوان بدون اینکه وکیل و وزیر باشند و یا حق مأموریت بگیرند، فقط به عشق امام(ره) برای حفظ انقلاب پایداری کردند.
این نویسنده تاریخ انقلاب و دفاع مقدس در پایان سخنانش گفت: ما خودمان انقلاب کردیم و مردم بودند که شاه را سرنگون کردند و این مردم به خاطر انقلاب حاضر بودند کتک بخورند. من هرگاه دچار غرور می‌شوم، یادی از مادر شهیدان ولی‌زاده می‌کنم که فرزندان خود را برای انقلاب داده است. ما امروز به خودمان مغرور شده‌ایم و فکر می‌کنیم خیلی برای انقلاب کتک خورده‌ایم، اما هیچ‌کس نگفت مادری که سه فرزند خود را داده، چه شده است. این کتاب را نوشتم تا شهدا گم نشوند و اگر آن را نمی‌نوشتم، مدیون شهدا بودم.

* «چادر وحدت» مستند واقعی از وقایع انقلاب است
در ادامه این مراسم، محمدعلی گودینی گفت: «چادر وحدت» کتابی است که در تاریخ شفاهی انقلاب ماندگار خواهد بود. این کتاب را نه یک کهنه‌سیاستمدار و نه کهنه‌سرباز یا کهنه‌آخوند نوشته، بلکه روایت‌های یک فرد عادی از روزهای انقلاب است. این کتاب برآمده از ذهن یک نوجوان انقلابی است.
وی اضافه کرد: آیندگان از این کتاب استفاده خواهند کرد و محلی برای رجوع افراد خواهد بود. مطالب این کتاب دارای پیوستگی است و تاریخ انقلاب را روایت کرده و همین مسئله از دلایل ماندگاری آن می‌شود. «چادر وحدت» یک مستند واقعی از وقایع سال‌های انقلاب است و نشان داده که چطور انقلاب اسلامی از طوفان سیاسی‌کاری‌ها سلامت خارج شده است.
نویسنده تالار پذیرایی پایتخت در ادامه گفت:‌ سبک خاطره‌نگاری این کتاب در پاره‌ای از بخش‌ها گاهی نارسا به نظر می‌رسد و این از آن جهت است که خواننده احساس می‌کند که برخی مباحث از تاریخ روایت نشده، این کتاب بر موج شعارگویی و شعارنویسی سوار نشده و تنها تاریخ را روایت کرده است.

* «چادر وحدت» دو سال از تاریخ طلایی انقلاب را روایت می‌کند
مصطفی جمشیدی از نویسندگان ادبیات انقلاب اسلامی در ادامه این مراسم گفت: وقتی کتاب را می‌خواندم، خوشحال شدم که جوانی در آن سن و سال به انقلاب پایبند بوده است، شجاعت بزرگترین ویژگی این کتاب است و آیینی که نویسنده به آن اعتقاد داشته، در متن کتاب دیده می‌شود. این کتاب می‌تواند منظری برای شناخت آن دوره باشد.
وی افزود: سال‌های 55 تا 60 دوره طلایی تاریخ انقلاب است که داودآبادی در «چادر وحدت» دو سال از آن را روایت کرده است. بیشترین چیزی که در این کتاب نشان داده شده کتک خوردن داودآبادی است که ویژگی داودآبادی به شمار می‌رود.
جمشیدی اضافه کرد: داودآبادی در این کتاب صراحت دارد و با کسی تعارف نمی‌کند. من در برابر سونامی معنویت‌زدایی که در امروز در کشور نفوذ کرده هشدار می‌دهم و فداکاری‌های بچه‌های حزب‌اللهی مانع رقم خوردن این اتفاق می‌شود. همچنین در این کتاب به فساد احزاب سیاسی ابتدای انقلاب و گروهک‌ها اشاره شده و داستان‌نویسان باید نسبت به کتاب‌هایی از این جنس توجه کنند تا بتوانند از آنها برای خلق داستان‌هایشان سود ببرند.

* نقش رهبری انقلاب و مردم در تاریخ‌نگاری انقلاب حذف شده است
در بخش دیگری از این مراسم، محمدرضا امینی نویسنده کتاب «سراب سیاست» به وضعیت تاریخ‌نگاری انقلاب اشاره کرد و گفت: نخبگان سیاسی در تاریخ انقلاب فقط به مقولات سیاسی کشور اشاره کرده‌اند و از تغییر و تحولات و مؤثرهای دیگر در پیروزی انقلاب حرفی زده نشده است. «چادر وحدت» متعلق به فردی است که به هیچ جریان و گروه سیاسی تعلق نداشته و از طبقه عادی است. وقتی نخبگان سیاسی به تاریخ اشاره می‌کنند، نقش رهبری انقلاب و مردم حذف می‌شود، همچنین فرهنگ و جنگ دو مقوله‌ای است که در پیروزی انقلاب و سال‌های بعد از آن نقش داشته اما مورد اشاره قرار نمی‌گیرد.
وی افزود: این کتاب، دست‌های پشت پرده و انتصابات سال‌های ابتدای انقلاب و همچنین اقامه اولین نماز جمعه بعد از پیروزی انقلاب و استقبال مردم از آنان را به خوبی منتقل کرده است. داودآبادی در این کتاب به عمق بصیرت بچه‌های حزب‌اللهی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد دغدغه‌های جوانان آن دوره در چه سطحی است. سطر سطر این کتاب برای من و کسانی که آن دوره را ندیده‌اند آگاهی است و می‌تواند به عنوان یک مرجع برای جوانان مورد استفاده قرار گیرد.

و در بخش دیگری از این مراسم، اکبری مدیر انتشارات «یا زهرا» گفت: «چادر وحدت» سومین کتابی است که از داودآبادی منتشر کرده‌ایم و طی 10 روز آینده اثر دیگری از آن را روانه کتابفروشی‌ها خواهیم کرد.
در پایان این مراسم، از کتاب «چادر وحدت» اثر حمید داودآبادی با حضور از جمعی نویسندگان و خانواده‌های شهدای چادر وحدت رونمایی شد.


برچسب‌ها: حمید داودآبادی, کتاب, چادر وحدت
[ جمعه پانزدهم اسفند ۱۳۹۳ ] [ 19:6 ] [ حمید داودآبادی ]

مراسم رونمایی از کتاب
چادر وحدت
خاطرات و ناگفته های سال های 1360 – 1358
تازه ترین اثر حمید داودآبادی
زمان: روز جمعه 15 اسفند 93 از ساعت 15
مکان: نخلستان اوج
تهران – خیابان آیت الله طالقانی – بین خیابان ولی عصر (عج) و میدان فلسطین – خیابان برادران شهید مظفر شمالی – شماره 98

 

http://davodabadi.persiangig.com/1-vahdat%202.jpg



 «چادر وحدت» مجموعه خاطرات حمید داودآبادی از سال‌های 1358 تا خرداد 1360 است که  در صفحه 104 کتاب «از معراج برگشتگان» قول انتشار آنها را داده بود.
داودآبادی در «چادر وحدت»، دیده‌ها و خاطرات خود را از حوادث و وقایع سال های بحرانی اول پیروزی انقلاب اسلامی، در نبرد با گروه های ضدانقلاب ارایه داده است. «چادر وحدت» محل تجمع بچه‌های حزب‌اللهی در جلوی دانشگاه تهران در آن سال‌ها بوده است.

این کتاب در 645 صفحه به قیمت 19500 تومان از سوی انتشارات یازهرا(س) منتشر شد.


برچسب‌ها: چادر وحدت, کتاب, حمید داودآبادی, خبر
[ چهارشنبه سیزدهم اسفند ۱۳۹۳ ] [ 11:42 ] [ حمید داودآبادی ]

وای ی ی ی ی
شغل جدیدم لو رفت!!!

http://davodabadi.persiangig.com/1%20aaaaah.JPG


اینم از شغل جدیدم که توسط ضدانقلابیون خارج نشین برام تعیین شده و لو رفته!!!
خودم که کلی خنده ام گرفت. شما رو نمی دونم چه حسی پیدا کردید وقتی فهمیدید بنده، در "بازجویی از فعالان سیاسی و شكنجه جوانان ايران" نقش فعالي ایفا می کنم!
خب برای خنده و رفع خستگی بد نیست.
فقط لطف کنند به روسای بنده اعلام کنند حق بازجویی و شکنجه شب عید بنده رو زودتر بدهند!
http://khabareg.com/…/1220-disclosure-of-an-interrogator-la


برچسب‌ها: خبر, حمید داودآبادی
[ سه شنبه پنجم اسفند ۱۳۹۳ ] [ 17:35 ] [ حمید داودآبادی ]

جام می و خون دل، هریک به کسی دادند
در دایره قسمت، اوضاع چنین باشد

مهر ماه که می شود، یاد مصطفی کاظم زاده هوش از سرم می برد.
زمستان که می شود ...

http://davodabadi.persiangig.com/1%20-%20vedaa.jpg

http://davodabadi.persiangig.com/1%20-%20vedaa-.jpg



ای وای
روزهای سخت و سرد جدایی
سیدمحمد هاتف، احمد بوجاریان، سیداحمد یوسف، سعید طوقانی، عباس دائم الحضور، حسین رجبی و ....
و این عکس
همه داشته ها و مانده های من از آن روزهاست:
آن روزها آن قدر شاد و شادمان
و امروز ...
یکی بهم بگه:
جدا چرا؟!


برچسب‌ها: دلنوشته, حمید داودآبادی, عکس
[ جمعه بیست و چهارم بهمن ۱۳۹۳ ] [ 13:21 ] [ حمید داودآبادی ]

حال این روزهام
نفس کشیدن که مال من نیست، لطف خداست
می دهد و می گیرد!

ولی بالاجبار:
غذا می خورم که جسمم نمیره
می نویسم که روحم پژمرده نشه
دعا و عبادت می کنم که عاقبت بخیر بشم
و یاد میکنم از رفیقان رفته، که در روزگار تنهایی، یادم کنند و شاید شفاعت!


برچسب‌ها: دلنوشته, حمید داودآبادی
[ جمعه بیست و چهارم بهمن ۱۳۹۳ ] [ 11:52 ] [ حمید داودآبادی ]

چند سال پیشترها، وقتی تنفس برام خیلی سخت شد و از شدت سرفه، خون بالا می آوردم، رفتم درمانگاه بیمارستان ساسان، مطب دکتر قائمی که ظاهرا متخصص بسیار عالی بیماری های تنفسی و ریه و ویژه جانبازان شیمیایی بود.
آن ایام، مصادف بود با زمانی که دولت مکرم، به دلیل کم آوردن بودجه، دستور داده بود تا همچون همیشه، با "اسراف و ولخرجی دستگاه های دولتی" مقابله شود!
خب معلومه که اولین جایی که در آن اسراف و ولخرجی می شود و باید جلویش گرفته شود، جانبازان و ایثارگران هستند!
به همین دلیل نه تنها اعلام کرده بودند که اگر جانبازی نسبت به درصد خودش اعتراض داشت، در کمیسیون تعیین درصد قطعا درصدش را پایین تر بیاورند تا از تسهیلات اندک و حقوق بخور و نمیری که می دهد محروم شود، بلکه اگر جنازه ات را هم به بنیاد جانبازان می بردند، حضرات دکاتره، از خواندن یک فاتحه دولتی هم برایت دریغ می کردند.
یعنی چی؟
یعنی اینکه فرموده بودند به هیچ وجه درصد جانبازان و به دنبال آن آمار جانبازان بالاتر نرود چون بودجه نیست!
و درست زمانی بود که اتفاقا جانبازان شیمیایی که تا چندی قبلتر اصلا عوارض شیمیایی به عنوان صدمات و ضایعات جنک محسوب نمی شد، یکی پس از دیگری جان می دادند و الحمدلله از اسراف و ولخرجی بنیاد کسر می شدند!

القصه!
وقتی رفتم نزد دکتر متخصص و از سختی تنفس و خون بالا آوردن و ... شکایت کردم، چند تا چیز در دهان مبارک بنده فرو کرده و به زور چند فوت و سرفه، خونسرد و پیروزمند گفت:
- شما هیچیت نیست.
با تعجب گفتم: ببخشید آقای دکتر، من از شدت سرفه دارم داغون میشم و خون بالا میارم. اصلا صدام درنمیاد ونمی تونم حرف بزنم.
که خونسردتر و بی اهمیت به آنچه می گفتم و خودش هم می دید صدایم به گوشش نمی رسد، گفت:
- شما آسم داری. برو ببین توی خانواده ات کی آسم داره، از اون گرفتی.
با عصبانیت گفتم: آقای دکتر، آسم چیه؟ من دهها بار تو عملیات مختلف در معرض انواع گازهای شیمیایی بودم. مگه آسم این عوارض منو داره؟
که گفت: آقا جون آسمه. وقت مارو نگیر ... مریض بعدی.

پرونده را که از روی میزش برداشتم، یاد شهید "حسین کهتری" از جانبازان سرافراز کاشان افتادم که:
به اصرار خانواده، برای تعیین درصد جهت پیگیری وضعیت شدید سخت شیمیایی اش به کمیسیون تعیین درصد رفته بود و دکاتره مکرم و از جان گذشته، با خنده به او گفته بودند:
- تو که ماشاالله صحیح و سالم هستی و از منم حالت بهتره. چهار ستون بدنت هم که سالمه. نه دست و پات قطعه، نه چشم و چارت با ترکش صدام کور شده. چیه؟ بوی ماشین یا خونه به مشامت خورده، اومدی درصد بگیری؟
و آن عزیز، پرونده خود را از روی میز برداشت، پاره کرد و به صورت دکتر پاشید. با هزار درد نگفته، از کمیسیون تعیین درصد جانبازان خارج شد. چند ماه بعد، حسین کهتری بر اثر تاثیرات گازهای شیمیایی به شهادت رسید.
و قطعا حق و حقوق ویژه آن دکتر که از بالا رفتن آمار درصد جانبازان یا به قول خودشان "اسراف و ولخرجی بیت المال" جلوگیری کرده بود، سر جای خود محفوظ بود.

همه اینها رو گفتم تا برسم به اینجا:
یکی دو ساله که به اصرار خانواده به بیمارستان می روم، چند روزی بستری می شوم، آزمایش های مختلف و دارو و ...
خداوکیلی در بیمارستان خیلی عالی و خوب رسیدگی می کنند. از پرستارها گرفته تا دکترها. خدا خیرشون بدهد.
القصه:
پس از اینکه کلی سیم و دستگاه که بهم وصل کردند و تست خواب گرفتند، دکتر متخصص ریه با تعجب گفت:
- این چه وضعیه؟ تو که اصلا خواب نداری.
تازه فهمیدم چه مرگمه!
تازه فهمیدم اون چیزی که چند ساله حالم رو گرفته و اوضاع و احوالم رو ریخته به هم، چیه!
اصلا خواب نداشتم و ندارم. جسمم عینهو میت ولو میشه زمین، ولی روحم همیشه تشنه استراحت و خوابه.
بجای خواب هم یک مشت چرت و پرت نامفهوم و آزاردهنده می بینم.
اگر ده روز هم نخوابم و سرم رو بذارم روی بالش، هیچ فرقی نمیکنه و تازه بدتر و خسته کننده تر هم هست.

ولش کنید این روضه خونی ها رو. میخوام اینو بگم:
دکتر گفت:
- برای اینکه بتونی یک مقدار راحت بخوابی، باید یک دستگاه بخری، شبها به خودت نصب کنی و بخوابی.
وقتی پرسیدم این دستگاه چی هست و چطور باید تهیه کرد، گفت:
- این دستگاه خیلی گرونه و فقط بیمارستان مسیح دانشوری داره. من برات نامه میزنم برو ببین بنیاد جانبازان برات تامین میکنه یا نه.
به اصرار خانواده، نامه دکتر را بردم بنیاد. پس از دو سه ماه که رفتم برای پیگیری، دکتری تکیه زده بر کرسی، با تعجب گفت:
- چرا الان اومدی؟ دو سه ماه گذشته.
که گفتم:
- خب مگه چی شده؟ نکنه دستگاه اومده و تموم شده؟
که گفت: نه. دستگاه که نیومده. ما نامه شما رو فرستادیم بنیاد مرکز ولی تا امروز هیچ تاییدی برای تهیه دستگاه نیومده!
جالبتر این بود که وقتی پرسیدم این دستگاه که دکترها می گفتندخیلی گرونه و فقط یک بیمارستان داره، چند هست؟ گفت:
- 3 میلیون تومان.
- چی؟ 3 میلیون یعنی سی میلیون ریال؟
- خب بله. مگه کم چیزیه؟ الان شما پنجمین نفر توی این منطقه بنیاد هستید که قراره براتون این دستگاه تامین بشه. شما حساب کن در سطح استان چه تعداد نیاز به این دستگاه دارن که بنیاد باید براشون بخره.
با خودم حساب کردم دستگاهی که قطعا یک بار مصرف نیست و مثل ویلچر جانبازان عزیز قطع نخاعی حداقل پنج شش سال باید عمر کند، شما بگو در تهران به این بزرگی که چهار پنج ناحیه بنیاد دارد، می شود حداکثر 30 دستگاه یعنی 90 میلیون تومان.

چند روز بعد پسرم کارتم را گرفت و رفت بنیاد برای پیگیری دستگاه. وقتی برگشت، خیلی ناراحت و گرفته بود. تا پرسیدم چی شد، دستگاه رو آوردند؟ با عصبانیت گفت:
- یارو نشسته اون جا با کامپیوتر ور میره و میگه : "با پدر شما، پنج نفر درخواست این دستگاه رو دارن. البته یکی از اونا تموم کرده و فقط مونده 4 نفر. انشاالله نامه تون رو تایید میکنند و دستگاه رو می خرند."

یاد کاریکاتوری افتادم که مجله گل آقا، چند سال بعد از جنگ کشیده بود.
در خبرها آمده بود: صدام از مردم عراق خواسته تا برای تامین حقوق و معیشت زندگی مجروحین و مصدومین جنگ عراق علیه ایران، داوطلبانه به حساب و صندوقی پول واریز کنند تا خرج آنها شود.
گل آقا سربازی را کشیده بود که یک پایش قطع بود، عصا در کنار و عکس صدام بالای سرش بود. کنار خیابان نشسته بود و درحالی که کاسه گدایی در دست داشت: می گفت:
- به من عاجز فقیر که مجروح جنگی هستم کمک کنید ...

واقعا 3 میلیون تومان، چند میلیونیوم اختلاس های حضرات جزایری و خاوری و زنجانی و ... می شود؟!
یا اصلا چند میلیونیوم دارایی های حلال و نان بازوی چند ده و چند صد میلیاردی یکی از وزرای ثروتمند و درد کشیده و نان از عرق جبین خورده دولت تدبیر و امید می شود؟!
اصلا چطوری می شود 3 میلیون تومان اختلاس کرد و کسی نفهمد؟!


از ما که گذشت ...
و چون می گذرد، ملالی نیست!


برچسب‌ها: خاطرات, دلنوشته, حمید داودآبادی
[ جمعه بیست و چهارم بهمن ۱۳۹۳ ] [ 7:29 ] [ حمید داودآبادی ]

«چادر وحدت» راهی بازار شد+تصاویر

به گزارش گروه جهاد و مقاومت مشرق، «چادر وحدت» جدیدترین اثر «حمید داودآبادی» نویسنده و پژوهش‌گر دفاع مقدس راهی بازار شد.
کتاب «چادر وحدت» که خاطراتی است ناگفته از دو سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی، پس از طی کردن آخرین مراحل نشر، امروز رسما به فهرست کتاب های منتشره در سال 1393 شمسی ملحق شد.
حمید داودآبادی پیش از این در کتاب خود با عنوانِ «از معراج برگشتگان» قول انتشار کتاب «چادر وحدت» را داده بود.

«چادر وحدت» راهی بازار شد+تصاویر


داودآبادی در «چادر وحدت»، دیده‌ها و خاطرات خود را از حوادث و وقایع سال های بحرانی دوسال نخستینِ پیروزی انقلاب اسلامی، در نبرد با گروه های ضدانقلاب ارایه داده است.
«چادر وحدت» خیمه ای در  مقابل درب اصلی دانشگاه تهران بود که در سال های 58 و 59 شمسی، نیروهای حزب اللهی در آن جمع می شدند.
این کتاب در 645 صفحه توسط  «انتشارات یازهرا (س)» منتشر شده است.
«علی اکبری» مدیریت این اننشارات، در گفتگو با خبرنگار «جهاد و مقاومت مشرق» می گوید:
«این کتاب به نظر من در نوع خود بی نظیر است. تا به حال کتابی که به وقایع جلوی دانشگاه تهران پیش از انقلاب فرهنگی پرداخته باشد منتشر نشده است و از این نظر، اولین کتاب به شمار می رود. ادبیات و نثر زیبا و دلچسب استاد داودآبادی هم که دیگر جای خود دارد. چاپ این کتاب از افتخارات این انتشارات می دانم و امیدوارم مقبول درگاه الهی قرار گیرد و  ادای دین باشد به همه ی زحمت‌کشانِ انقلاب اسلامی»

«چادر وحدت» راهی بازار شد+تصاویر


از راست: علی اصغر بهمن نیا (مدیرت هنری کتاب)، حمید داودآبادی(نویسنده) و «علی اکبری مزدآبادی» (مدیریت نشر)


برچسب‌ها: حمید داودآبادی, کتاب, اخبار, چادر وحدت
[ دوشنبه بیستم بهمن ۱۳۹۳ ] [ 12:3 ] [ حمید داودآبادی ]

ماه محرم، مثل همه جا، توی محل ما هم، چندتایی تکیه برپا شده بود.
مثل همیشه، نگاه من این بود که اکثر این تکیه ها، باعث ناراحتی اهل بیت (ع) است. چون اونایی که اونجارو برپا می کنند، اکثرا جوونایی هستند که صبح تا شب دنبال گناه و معصیت هستند و شب، میشوند عزادار امام حسین (ع)!

دو سه سالیه که مد شده، جلوی در این تکیه ها بساط چایی صلواتی برپا میکنند.
اون شب رفیق قدیمیم فرهاد گیر داد که بریم اون جا چایی بخوریم.
باوجودی که هوا سرد بود و چایی داغ خیلی می چسبید، نمی خواستم برم.
صورت تیغ خورده و سبیلهای کلفت و مشکی اونی که چایی می ریخت، کاملا نشون دهنده شخصیتش بود!

حالا من برم از دست اونی که معلوم نیست از صبح تا حالا چه معصیت های شرم آوری انجام داده، چایی بگیرم؟!
به اصرار فرهاد رفتم جلو.

طرف خیلی مودبانه تحویل گرفت و از قوری چایی ریخت توی استکان.
تا بردش زیر سماور تا آب جوش بریزه روش، چشمم افتاد به یک تکه کاغذ سفید که بالای سماور چسبونده بود.

احتمال زیاد کار خودش بود.
چون با خودکار نوشته ای رو روی کاغذ پر رنگ کرده بود تا بهتر دیده بشه.
چایی رو که داد دست، خودش زودتر صلوات فرستاد.
استکان چایی در دستم خشک شد!

یواشکی یک نگاه انداختم به اونی که چایی می ریخت.
نمی ترسیدم، شرمم می شد.
روی کاغذ نوشته بود:
برای سلامتی امام زمان (عج)، امروز گناه نکنیم!


برچسب‌ها: خاطره
[ جمعه هفدهم بهمن ۱۳۹۳ ] [ 0:35 ] [ حمید داودآبادی ]

معرفی و رونمایی کتاب چادر وحدت
در مجله خبری
امروز پنجشنبه 1393/11/16
ساعت 19/15 اخبار شبکه اول سیما


http://simanews.ir/Default.aspx?Net=1&placeid=7&Vid=25583


برچسب‌ها: چادر وحدت, کتاب, تلویزیون, حمید داودآبادی
[ پنجشنبه شانزدهم بهمن ۱۳۹۳ ] [ 22:7 ] [ حمید داودآبادی ]

جای همه دوستان خالی، خدا توفیق داد و صبح دوشنبه هفته گذشته (ششم بهمن 93)، همراه آقامسعود دهنمکی، خدمت حضرت آقا مشرّف شدیم.
این دیدار، اولین دیدار دوشنبه های آقا پس از مرخص شدن از بیمارستان بود.

http://dl.aviny.com/Album/enqelabeslami/agha/kamel/18.jpg


تعدادی از مسئولین، وزرا و گروه های مختلف هم در اتاق حضور داشتند و هرکدام گزارش خود را دادند.
مسعود هم در چند دقیقه به طور فشرده، شرحی از تولید "فرهنگنامه آزادگان" که 80 جلد قطور شده و بیش از 15 سال روی آن کار کرده، خدمت آقا گفت.
نزدیک اذان ظهر که شد، همچون همیشه، آقا برخاست تا برای نماز تشریف ببرد.
قبل از رفتن آقا، دوستان، من و مسعود را به جایی دیگر بردند. حضرت آقا که تشریف آوردند، با مشاهده 80 جلد قطور (حداقل حدود 000/120 صفحه) فرهنگنامه آزادگان که به درخواست مسئولین، مسعود شب قبل به آن جا برده و در کناری چیده شده بود، تعجب کردند. البته ایشان قبلا درباره انتشار آنها صحبت کرده بود ولی حالا فرهنگنامه که در نوع خود واقعا بی نظیر است (حداقل در کشور خود ما و در زمینه دفاع مقدس) آماده بهره برداری شده است.
آقا توصیه کردند که این کتابها حتما باید به کتابخانه ها برده شود.
یکی از نکات جالب و شیرین، وقتی بود که حضرت آقا درباره هزینه تهیه و آماده سازی این مجموعه عظیم پرسیدند که مسعود گفت:
- آقا، تا امروز از هزینه شخصی خودم، حدود 6 میلیارد تومان خرج این کار کرده ام.
آقا با تعجب فرمودند:
- 6 میلیارد تومان؟ از کجا آورده اید؟
که مسعود گفت:
- آقا، فیلمهایی که ساخته ام و کارهای زیادی که کرده ام، درآمدش را خرج این کار کردم تا به سرانجام برسد.
آقا با خنده بسیار زیبایی گفتند:
- خوبه ... ماشاءالله بچه حزب اللهی ها پولدار شده اند ...
شیرین تر آن جایی بود که آقاوحید، با خنده به آقا گفت:
- آقا این خسیس می خواد این کتابها رو با خودش ببره.
که آقا خندید و فرمود:
- خب اشکالی نداره ببرید. من این 80 جلد رو کجای کتابخونه ام بذارم؟ اینها که محل مراجعه من نیست. اینها را ببرید به کتابخانه ها.

و هنگامی که آقا با تبسم زیبا، از بنده پرسید که چه میکنم و چه دارم؟ با خوشحالی از این که دست پر آمده ام، کتاب های "دیدم که جانم می رود"، "تبسمهای جبهه"، "سید عزیز"، و "آنکه فهمید و آنکه نفهمید" را خدمت ایشان تقدیم کردم.
واقعا جای همه خالی.
البته بازهم حلال کنید.
باور کنید تعریف نکردم که دل شما رو بسوزونم!
خدا توفیق دیدار زیبا و آرامبخش آقا را قسمت همه فرماید، از دعای خیرش بهره مند سازد و ما را همچنان سربازی مطیع، در سپاهش قرار دهد.


برچسب‌ها: حضرت آقا, دیدار, کتاب, مسعود دهنمکی
[ یکشنبه دوازدهم بهمن ۱۳۹۳ ] [ 16:30 ] [ حمید داودآبادی ]

http://davodabadi.persiangig.com/1%20al%20lakkis.jpg

 

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم
نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم
به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم
شمایل تو بدیدم نه صبر ماند و نه هوشم
حکایتی ز دهانت به گوش جان من آمد
دگر نصیحت مردم حکایتست به گوشم
مگر تو روی بپوشی و فتنه بازنشانی
که من قرار ندارم که دیده از تو بپوشم
من رمیده دل آن به که در سماع نیایم
که گر به پای درآیم به دربرند به دوشم
بیا به صلح من امروز در کنار من امشب
که دیده خواب نکردست از انتظار تو دوشم
مرا به هیچ بدادی و من هنوز بر آنم
که از وجود تو مویی به عالمی نفروشم
به زخم خورده حکایت کنم ز دست جراحت
که تندرست ملامت کند چو من بخروشم
مرا مگوی که سعدی طریق عشق رها کن
سخن چه فایده گفتن چو پند می‌ننیوشم
به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل
و گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم
سعدی شیرازی


برچسب‌ها: شعر, لبنان, شهید حسان اللقیس, عکس
[ شنبه یازدهم بهمن ۱۳۹۳ ] [ 22:16 ] [ حمید داودآبادی ]

 

انتشارات یازهرا (س) کتاب «چادر وحدت»، خاطرات حمید داودآبادی از سال‌های 1358 تا خرداد 1360 را منتشر کرد.
به گزارش خبرنگار کتاب و ادبیات خبرگزاری فارس، خاطرات حمید داودآبادی از سال‌های 1358 تا خرداد 1360 در قالب کتاب «چادر وحدت» روانه کتاب‌فروشی‌های شد.
«چادر وحدت» مجموعه خاطراتی است که داودآبادی در صفحه 104 کتاب «از معراج برگشتگان» قول انتشار آنها را داده بود.
داودآبادی در «چادر وحدت»، دیده‌ها و خاطرات خود را از حوادث و وقایع سال های بحرانی اول پیروزی انقلاب اسلامی، در نبرد با گروه های ضدانقلاب ارایه داده است.
«چادر وحدت» محل تجمع بچه‌های حزب‌اللهی در جلوی دانشگاه تهران در آن سال‌ها بوده است.

در بخشی از این کتاب آمده است:
«در اولین روزهای سال 1358 که جلوی دانشگاه شده بود پاتوق گروهک‌های ضدانقلاب، از منافقین گرفته تا حزب توده و چریک‌های فدایی، چادری قرار داشت که محل تجمع بچه حزب‌اللهی‌ها بود. «چادر وحدت»، جایی بود که طی دو سه سال اول پیروزی انقلاب اسلامی، توانست به مقابله با فتنه‌ها و توطئه‌های دشمنان قسم خورده‌ انقلاب اسلامی بپردازد.»
از همان زمان تا امروز، ضدانقلابیون و به‌خصوص منافقین که بسیاری از نقشه‌های شوم‌شان توسط چادر وحدت رسوا و خنثی گردید، همواره از آن به‌عنوان محلی که ضربات سختی بر آنان وارد کرد نام می‌برند، می‌سوزند و برمی‌آشوبند!
این کتاب در 645 صفحه به قیمت 19500 تومان از سوی انتشارات یازهرا (س) منتشر شد.
خبرگزاری فارس


برچسب‌ها: حمید داودآبادی, کتاب, اخبار, چادر وحدت
[ پنجشنبه نهم بهمن ۱۳۹۳ ] [ 15:14 ] [ حمید داودآبادی ]

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام، امیدوارم که سرحال و خوش باشی و هیچگونه نگرانی و کسالتی در موقع شستن و جارو کردن منزل و پخت و پز کردن، خلاصه درس و مشق و از اینجور حرفها نداشته باشی.
غرضم! از نوشتن چند خط، ادای وظیفه و درعین حال جویایی سلامتی حضرتعالی و حسین آقا میباشد. البته زیاد از شما ناراحت نیستم چون نامه هایی که پشت سرهم تو و زهرا و راضیه نوشته بودید آنقدر زیاد بود که صندوقهای پستی از سنگینی آن تاب مقاومت را از دست داده اند و اینطور که شایع شده صندوقهای پست از قم تا اینجا همه روی زمین افتاده اند و نامه های بیشمار شما از آنها بیرون ریخته و اینطور که میگویند همه اهالی شهرهای بین راه را بسیج کرده اند تا نامه هایتان را که بعضی از آنها تا کیلومترها بوسیله باد پراکنده شده جمع آوری نمایند و اینطور که شما جواب نامه ها را داده اید فرصت ندارم سرم را بخوارانم یا بخارانم، که البته دومی صحیح است.
به هر جهت درست است که اینجا هستم، اما خوبیهای تو و زحمتهایی را که حسین آقا کشیده اند فراموش نمیکنم، البته این را هم بگویم که زندگی ما در اینجا بسیار شیرین تر از گذشته است. خوب خداوند قسمت ما کرده که با رزمندگانی همنشین باشیم که از همه چیز خودشان گذشته اند.
دیروز دوتای آنها از جیبشان قرآن کوچکی را درآورده بودند و با خنده قرآنهایشان را بو می کشیدند، علت را پرسیدم گفتند به شما مجردها نیامده. بعد یکی از آنها قرآنش را جلوی بینی من گرفت، بو کردم، بوی عطر میداد، به من گفت بوی عطر طرف است (منظورش زنش بود) و دیگری هم مثل این یکی بود. اینها از زن و بچه شان گذشته اند و در بیابانها با یک آفتابه به حمام می روند و داخل قوطی چای میخورند و روی گونی نماز میخوانند، موهای همدیگر را کوتاه می کنند و یک لقمه برنج را با یک قاشق خاک بیابان قورت می دهند و شبها هم از شر نیش پشه ها امان ندارند، اما با این همه دوریها و سختیها میسازند برای اینکه میدانند چه میکنند و هیچ شکایتی هم ندارند. برعکس آدمهای پرتوقعی که همه چیز دارند و بازهم حرص میزنند و تا وقتی دهانشان می جنبد، می خورند و اگر زیاد بیکار باشند، فقط نق میزنند و از زمین و زمان شکایت میکنند و کارشان ساختن شایعه است و تضعیف کردن پشت جبهه، و حالا هم که دارم این نامه را مینویسم همچادری ام خیس عرق است، درحالیکه مگسها او را اذیت میکنند، اما با این همه در خواب خوشی فرورفته، و این سکوت را بهترین فرصت برای نوشتن نامه میدانم.
بگذریم، از خودم برایت بنویسم فعلاً در خرمشهر نیستم و این نامه را هم از جایی دیگر برای تو مینویسم و کارمان خوردن بیت المفت است ...
قرار بود عید برای چند روزی مزاحم شویم ولی طبق فرمان امام جبهه را نمی شود ترک کرد، بنابر این تابستان خدمت خواهم رسید، اگر توفیق حاصل شود. البته امیدوارم که جواب این نامه را بدهید، در غیر اینصورت اگر آمدم تمبرهایی را که داده ام پس می گیرم.
قصه ما به سر رسید، کلاغه به خونش نرسید.
التماس خرما داریم.
اگر خانه شما گربه دارد در اسرع وقت کشته میشود.
تقاضای خود را به این آدرس ارسال نمائید:
خرمشهر- سپاه خرمشهر- توسط برادر گلشن (روابط عمومی)، لطفاً این نامه را به برادر بهروز مرادی بدهید.
باکمال تشکر - 21/12/62

عکاس، نقاش، نویسنده و هنرمند شهید بهروز مرادی


برچسب‌ها: شهید بهروز مرادی
[ جمعه بیست و ششم دی ۱۳۹۳ ] [ 22:22 ] [ حمید داودآبادی ]

http://www.mashreghnews.ir/files/fa/news/1392/1/26/305673_280.jpg

 

بروید سراغ کارهاى نشدنى، تا بشود.

تصمیم بگیرید بر برداشتن کارهاى سنگین، تا بردارید.

«و لا یخشون احدا الا الله».

خب، زحمتهایش چه؟ رنجهایش چه؟ محرومیتهایش چه؟

جوابش این است که:

«و کفى بالله حسیبا»

خدا را فراموش نکن، خدا حسابت را دارد.

در میزان الهى، رنج تو، محرومیت تو، کفّ نفس تو، حرصى که خوردى، زحمتى که کشیدى، کارى که کردى، خون دلى که خوردى، دندانى که روى جگر گذاشتى، اینها هیچ وقت فراموش نمیشود؛ «و کفى بالله حسیبا.»

مقام معظم رهبری حضرت آیت الله خامنه ای

20 مهر 1390


برچسب‌ها: نکته ها, مقام معظم رهبری
[ سه شنبه شانزدهم دی ۱۳۹۳ ] [ 11:49 ] [ حمید داودآبادی ]

خدا لعنت کند آنهایی را که به جای دین، حزب دارند!

 

http://rajanews.com/Files_Upload/75340.jpg



این جمله بسیار زیبا، ارزشمند و پرمفهوم، از دوست بزرگوارم حاج "رحیم چهره خند" است.
خیلی با این جمله تفکر میکنم، تامل میکنم و از کوره راههای سیاست بازی امروزه، نجات پیدا می کنم.
خدا حفظش کند و همچنان کلامش پرگهر باد.


برچسب‌ها: رحیم چهره خند, نکته ها
[ سه شنبه شانزدهم دی ۱۳۹۳ ] [ 11:47 ] [ حمید داودآبادی ]

دیروز یکشنبه، دکتر حسن روحانی رئیس جمهوری در همایش اقتصاد ایران با اشاره به این که همه دستگاه‌ها باید فعالیت اقتصادی‌شان را به صورت شفاف بیان کنند. گفت: «همه مردم باید از آمار، ارقام و طرح‌های اقتصادی در یک لحظه باخبر شوند؛ در اینجا پسرخاله و پسرعمه نداریم!»
خبرگزاری مهر متعلق به سازمان تبلیغات اسلامی، به سرعت مطلبی با عنوان "همه «پسرعمه» های روحانی در دولت!" نوشت و فهرستی از «پسرعمه» ها و «پسرخاله»های روحانی در دولت را منتشر کرد و در بخش گزارش ویژه مجله مهر قرار داد که بسیاری از سایتها آن را بازنشر دادند.
ولی ساعاتی بعد، خود خبرگزاری مهر آن را حذف کرد.

هرچه فکر کردم، برای این سانسور عجولانه پاسخ درستی نیافتم بجز گزینه های زیر:
- کذب بودن تمامی مطلب!
- جعلی بودن شناسنامه و هویت «پسرعمه» ها و «پسرخاله» های رئیس جمهور
- ناراحتی رئیس جمهور از «پسرعمه» ها و «پسرخاله»!
- ناراحتی «پسرعمه» ها و «پسرخاله» از خبرگزاری مهر!
- ناراحتی پرویز اسماعیلی (رئیس سابق خبرگزاری مهر و عضو دستگاه اطلاع رسانی دولت!
- دانستن حقایق حق مردم نیست!
یا شاید ما خیلی جدی گرفتیم و در این دولت فخیمه:
نه پارتی بازی رواج دارد
نه فامیل بازی
نه «پسرعمه» و «پسرخاله» بازی
نه بابک زنجانی دارند
و نه خاوری ...


برچسب‌ها: مقاله انتقادی, حسن روحانی
[ دوشنبه پانزدهم دی ۱۳۹۳ ] [ 10:20 ] [ حمید داودآبادی ]
روز گذشته، مطلبی با عنوان " همه «پسرعمه» های روحانی در دولت!" در خبرگزاری مهر منتشر شد که دیگر سایتها آن را منتشر کردند.
سایت ارزشی رجانیوز هم با کمی تغییرات، به عنوان مطلب تولیدی خودش، آن را منتشر کرد. ولی در انتشار فهرست پسر عمه های روحانی، به دلیلی که برای بنده روشن نیست، نام یکی از آنان را از قلم انداخته و حذف کردند. 

 

" 5 علی‌اصغر مونسان
مونسان خواهرزاده حسن روحانی مدیرعامل منطقه آزاد کیش است. وی فارغ التحصیل مهندسی عمران از دانشگاه صنعتی شریف، کارشناسی ارشد مدیریت ساخت از دانشگاه صنعتی امیرکبیر و کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی از سازمان مدیریت صنعتی می باشد.
مونسان پیش از این با حكم محمدباقرقالیباف، عضو هیئت مدیره و مدیرعامل شركت توسعه فضاهای فرهنگی شهرداری تهران بود."

اگر بعدا مشخص شده که ایشان از بستگان آقای روحانی نیست، خب با یک توضیح کوچک می شد افکارعمومی را روشن کرد!
ولی این که در چینش اسامی، به یکباره از شماره 4 پریده اند شماره 6، قضیه کمی بودار می شود. بخصوص که در توضیح مشاغل نفر پنجم، نام حضرت قالیباف هم به چشم می خورد.
حالا باید پذیرفت که مسئولین سایت رجانیوز یا ریاضی شان خیلی ضعیف است که بعد از 4 می نویسند 6!
یا این که ...
الله اعلم


برچسب‌ها: مقاله
[ دوشنبه پانزدهم دی ۱۳۹۳ ] [ 5:39 ] [ حمید داودآبادی ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

حمید داودآبادی
متولد 25 مهر 1344 تهران
رزمنده، جانباز، عکاس، خبرنگار، محقق و نویسنده دفاع مقدس

مسئول صفحه "از معراج برگشتگان" نشریه "فرهنگ آفرینش"
سردبیر مجله تخصصی اسناد "پانزده خرداد"
سردبیر مجله دفاع مقدس "فکه"
همکار نشریات: جمهوری اسلامی - کیهان - شلمچه - جبهه - صبح دوکوهه - عاشورا - یاد ماندگار - پلاک هشت – پیک - امتداد و ...
مدیر مسئول سایت های:
WWW.SAJED.IR
WWW.4DIPLOMATS.COM
WWW.DAVODABADI.COM

کتاب‌های منتشر شده:
- آیا می‌دانید؟: نکاتی جالب از انقلاب اسلامی و دفاع مقدس
- از معراج برگشتگان: خاطرات کودکی، انقلاب، جنگ
- پاره‌های پولاد: تاریخ عملیات شهادت طلبانه در لبنان
- پرواز پروانه‌ها: زندگی‌نامه سرداران شهید حسین قجه‌ای، رضا چراغی، علی‌اکبر حاجی‌پور
- تفحص: گزارش و خاطرات عملیات تفحص و کشف شهدا
- تفحص: گزارش و خاطرات عملیات تفحص و کشف شهدا (چاپ دوم با شکل جدید)
- حماسه ذوالفقار: زندگی‌نامه سرداران شهید یوسف کابلی، علی‌رضا ناهیدی، محسن نورانی
- خاطرات انقلاب اسلامی: مجموعه خاطراتی از انقلاب اسلامی
- خاطرات شکنجه: مجموعه خاطراتی از شکنجه در زندان‌های حکومت پهلوی
- دجله در انتظار عباس: زندگی‌نامه سردار شهید عباس کریمی
- دفاع مقدس در اینترنت: نشانی سایت ها و وبلاگ های دفاع مقدس و ضدصهیونیستی
- ستارگان درخشان تاریخ: وصیت‌نامه شهدای مقاومت اسلامی لبنان
- کمین جولای 82: روزشمار گروگان‌گیری دیپلمات ‌های ایرانی در لبنان
- یاد ایام: متن کامل خاطرات حضور در جبهه از سال 1360 تا 1367
- یاد یاران: خاطرات حضور در جبهه
- القصة الکاملة للاستشهادیین فی لبنان (ترجمه عربی "پاره های پولاد" چاپ لبنان)
- : AMBUSH OF JULY1982 ترجمه انگلیسی "کمین جولای 82"

به زودی منتشر می‌شود:
- تبسم‌های جبهه: خاطرات شاد و شیرین دفاع مقدس
- داستان دوکوهه: داستانی برای کودکان
- روزی روزگاری جنگی: خاطرات اشکی دفاع مقدس
- قاتل سلمان رشدی: زندگی‌نامه شهید "مصطفی مازح"
- من قاتل پسرتان نیستم: خاطرات لحظات شهادت دوستان
و ...
امکانات وب